ولادت نامه من یا وبلاگم !

        شاید تولدنامه ام آنچه که می خواستم نشد اما حالا که زندگی ام حکم کفی است برروی اقیانوس هستی کاش آنچه از قلبم جاری است ، به گوشه اندیشه هایتان لنگری می انداخت تا به قول خلیل جَبران مرگم همچون نسیمی این کف را به فراموشی اقیانوس هستی نسپارد.

     تقدیم به همه آنها که مرا در این غیاب زودهنگام و مرموز وادارم نمودند به تفکر برای آنچه آمده ام (چه به دنیا آمده ام چه به عرصه وبلاگنویسی !)و به همه آنها که هنوز نمی گذارند تحریف حقیقت ، شاکله بازار ارتباط هایمان را به طعم ریا بکشاند...

به شلوغ بازار فروش ریا به رنگ حقیقت ، چقدر سخت شده غالب کردن حقیقت به جای حقیقت... به امید آنکه به بازار حقیقت  هیچ گاه احتکار روا نباشد ؛ حراج می کنم آنچه در دلم گرفتار  شده..

     گرچه به قصد اعتراف قلم به کاغذ رواندم تاولادتنامه ای متفاوت گسیل دوستانم کنم اما به ذهنم زد که تفاوت به چه قیمتی !! آن هم وقتی که حضرت حق و تمام هستی اش برای تحقق ستارالعیوب بودن لحظه ای استراحت نمی کنند ، این چه بی فکریست که یک شبه برای جلب توجه (به قول عزیزی...) به هرکاری دست بزنم و پنبه هرچه هستی بافته و تافته را به تنهایی بزنم ؛ بله گاهی فشاری ؛ چیزی روی آدم وجود دارد به کرده ها که اعتراف می کند که هیچ به ناکرده ها نیز اعتراف می کند ، ولی حالا که فشاری نیست ؛ این کار به نادانی بیشتر شبیه است تا اعتراف !

     اصلاً به نظر این حقیر اعتراف ؛ یعنی سخن گفتن به هنگام فشار جسمی یا روحی ، حالا اگر اعتراف قرار باشد به ناکرده ها هم آغشته شود آن وقت شاید فشار روحانی کارگر باشد (اگر به روح اعتقاد داشته باشید درک مفاهیم ثقیل بالا کمی سبک تر خواهد شد!)

      از آنجا که شرم و حیا در بیان حقیقت ، ریاکاری است و بدان سبب که رسالت حضور حقیرم در اینجا فشار روحانی لازمه برای اعتراف به حقیقت حضورم را موکد می کند به اعتراف نامه ای مختصر در این باب اکتفا میکنم:    شاید وقتی ایده هایم را دوباره مرور می کنم باید معترف به دوست داشتن مردمانم باشم و به اینکه با تمام وجود تلاش می کنم تا به همین مختصرنامه ها به گوشه یادهاشان لنگری بیاندازم ، چه آنها که مهربانی هایشان لنگری به عمق وجودم انداخته، چه آنها که به مشغولیت هاشان تدبیر بی تفاوتی در تقابل ابرازهایم به خود گرفته اند و چه آنها که به شوق گذاشتن یک یادگاری تصمیم به خراش دلم گرفته اند ... اعتراف می کنم که گرچه احساسم برای دوست داشتنشان یکسان نیست اما همه آنها را دوست دارم.

      شاید دلبستگی به آدم ها حکم شاخه های یک درخت باشد ، و جداکردن بعضی از آن شاخه ها ؛ که دچار آفت شده اند ؛ هرسی باشد به تمنای رشد بیشتر شاخه های بزرگتر، اما یادم نمی رود که درخت هیچگاه جای شاخه های کنده شده را از یاد نمی برد چرا که در هر بهار به یادشان برگ سبزی در محل وداع می رویاند ؛

 اعتراف می کنم که هرس به بهانه رشد را حتی اگر قبول کنم اما هرگز از یاد نخواهم برد...

 

                      برای آنها که هنوز خاطره ای از یادگاری دوستی های یکدیگر به یاد دارند.

/ 4 نظر / 7 بازدید
امیر

سلام وبلاگ خوبی دارین.اگه مایل به تبادل لینک هستین لطف کنین لینک وبلاگ منو با نام " معجزه ای در دانلود !! " در وبلاگتون قرار بدین بعد در قسمت نظرات وبلاگم نام لینک وبلاگ و ادرس وبلاگتونو بدین تا ثبتش کنم.ممنون http://weblogse7en.mihanblog.com endlive.3000@yahoo.com amir gholami[گل]

ریحانه

در تمام جملاتت از این جملت خیلی خوشم اومد هم زیباست هم پر مفهوم : شرم و حیا در بیان حقیقت ، ریاکاری است!!!! من به این باور رسیدم که اعتراف ساخته شده برای همه نیس بعضی ها هم باید مرموز بمانند به قول همون عزیز جلب توجه زیبا نیس!!! بعضی ها ساخته شده جلب کردنن ولی بعضی دیگر با مرموز بودنشان و برخورد های ظریفشان جلب میکنن که چه زیباست [لبخند] به خودم اجازه دادم که اعتراف نامه ات را پاسخ دهم به عنوان یک بیننده : مطمئن باش انها نیز دوستت دارن و گر نه شاخه افت زده هیچگاه نمیتونه یه برگ شادابو سبز در همان محل تحویلت بده با همان طراوت روزای اولش . . . شاید میخواستم به نوعی به گوشت بزنم که تمامی مردم ما از قلبی صاف و پاک و بخشنده تشکیل شده اند می بخشید که یه جورایی متنت رو نقض میکنم منظورم نقض کردن نیس میخوام از یه دیده دیگه هم به قضیه نگاه کرده باشی و احساس میکنم بقیه تقدیر میکنن و من متفاوت با بقیه باشم مگر نه جای تقدیرم داری مثل همیشه موفق و پیروز باشی....[لبخند]

شبزنده

خسته كنندهبود الهي عزيز ولي جملات زيبا زياد داشت حس مي كنم بازيكنان خوبي رو استخدام مي كني ولي تيم خوبي نداري :دي

شبزنده

يكي از هنراي نويسنده و شاعر اينه كه خودش رو مثل يه بازيگر تو موضوع حس كنه اين رو هم تمرين كني بد نيست البته من شاعر متوسط به پاييني هستم ولي دارم اين رو تمرين مي كنم اين مطلبم رو بخون نظر بده http://shabzende.persianblog.ir/post/111/